Drahanka w Indiach

Z Hemis Shukpachan do Temisgam

2009-12-16T11:05:00.000-08:00

15.07.2009

W drodze z Likir do Hemis Shukpachan

2009-12-14T14:47:00.000-08:00

14.07.2009
Obudzilam sie stosunkowo wczesnie, bo o 6:30, co ostatnio nieczęsto mi sie zdazało:) Niestety za oknem chmury na niebie...a tak chcialam, aby bylo piekne blekitne niebo..no coz.. moze sie wypogodzi, a jak nie to poczekamy na kolejna szanse nastepnego dnia:).
Na sniadanko w Lhukhil Hotel zaserwowano nam omlet puls lokalne chapati. Ale jedzenie to tylko drobnostka...jakze niesamowite towarzystwo mialam. Rene i Ingrid spotkalam dzien wczesniej, a wydawalo sie, ze namy sie od wiekow. Smiechy, opowiadania, wyglypy...az szkoda bylo sie rozstawac. Dziewczyny namawialy mnie, abym zostala jeden dzien dluzej, ale serducho wzywalo mnie w droge..czulam, ze chce chodzic, ze potrzebuje isc dalej, potrzebuje zmiany. Dlatego z pewnym zalem podziekowalam i po smutnym pozegnaniu wyruszylam w droge.
Bylo okolo 8:30, gdy moje nogi skierowaly sie na szlak. Poczatkowo musialam przemierzyc czesc wioski Likir, ktora do tej pory byla mi calkowicie nieznana. Najpierw droga prowadzila po bardzo plaskim terenie, w pewnym momencie schodzila gleboko w dol, az dochodzilo sie do poziomu rzeki, po to aby za chwile z powrotem wdrapac sie na wzgorze:) Kawalek dalej konczyla sie wioska Likir i zaczynala pustka:). Hen daleko widzialam grupe ludzikow zmierzajacych w podobnym kierunku, ale byli bardzo vbardzo daleko, wiec nie martwilam sie o meczace tlumy. Spacerowalam przed siebie, rozmyslalam... droga byla plaska, niebo stawalo sie coraz bardziej niebieskie i chmury znikaly jedna po drugiej. Zyc nie umierac:)
Ku mojemu zaskoczeniu w pewnym momencie na horyzoncie pojawila sie jakas osobka. Poczatkowo szla droga na sasiednim stoku, potem zeszla w moim kierunku. Ja dreptalam sobie dalej w strone pierwszej przeleczy tego dnia Probe La (3700 m npm). Podejscie nie bylo strome, lekki pagórek i nawet sie nie zmeczylam:) Niemniej na samej przeleczy wiatry dawaly o sobie znac. Popstrykalam fotki, poodziwialam piekne widoki na okoliczne szczyty. W tym czasie tajemnicza osobka z tylu dogonila mnie.. I tu niespodzianka. Prosba o zrobienie fotografii i wielkie wow...Spotkalam Anke z Czestochowy, a obecna mieszkanke Warszawy:) Nie ma jak dziwne spotkania na krancach Ladakh:) Nawet nie przypuszczalam, ze moge spotkac takiego ufoludka jak ja:)..Anka tez podrozuje sama, jest podroznikiem z serca, zwariowana, sympatyczna. Ojj jak milo spotkac takie osobki na swojej drodze. Poza tym juz nieco tesknilam za Polska, dlatego mozliwosc porozmawiania z polska dusza, molziowsc pouzywania naszego "sz", "cz", "dż" byla zbawieniem:).
To dopiero zaczely sie pogaduchy:):) Nawet nie wiem jak szybko dotarlysmy do pierwszej wioski Sumdo. Po drodze minelysmy grupe okolo 10 Holendrow, ale nie przywiazalysmy wiekszej wagi do ich obecnosci.. w koncu bylysmy zaaobsorbowane opowiadaniem, wymiana pogladow, jednym slowem trajkotaniem:):) Wioska Sumdo okazala sie skupiskiem 4 domkow, ukrytych w gaszczu drzew, krzewow. Wczesniej jednak czekalo nas przejscie przez rzeke, wielkie wodne rozlewiska na lace, az dotarlismy do pierwszej zabudowy. Wioska mala, ale jak widac mozna zbladzic nawet tu...Okazalo sie, ze szlak minelysmy, gdyz tuz przy wiosce odchodzil w gore i mijal wioske gora. Dobrze, ze mieszkancy byli na tyle mili, ze pokierowali zbladzone istotki. Ale i tu male skolowanie. Drogi sie rozchodzily, jedna szla na jeden stok, druga na drugi. Anka obklejala plastrami obtarte nózie, a ja poszukiwalam drogi do raju. Ostatecznie udalo sie. Droga omijala wioske pnąc sie pod gore w waski wąwóz, ktory wił sie przez kilka zakretow. Bylo tak cicho, tak sielankowo. Nam oczywiscie buzie sie nie zamykaly:):)
Podejscie prowadzilo do kolejnej przeleczy - Chagatse La (3849 m npm). Tu niestety co jakis czas mijalismy sie z czlonkami grupy holenderskiej. Podejscie jedna bylo bardzo proste. Gorzej z wiatrem na samej przeleczy. Nie bylo mozliwosci usiedzenia za dlugo:)
Kilkadziesiąt metrow za przelecza rozpostarl sie przed nami przepiekny widok na doline, gdzie znajdowala sie kolejna wioska na naszej drodza Yangtang. Wioska ulokowana byla na malym niesamowicie zielonym plaskowyzu. Ta zielen promieniowala w calej dolinie. Wokolo pustynne gory, szaro-brazowe zbocza, a tu nagle taka zielen....rzepak, kwitnace krzewy róz, zielone uprawy zboza. Ahhh.. sielankowo!!! Byłam zachwycona!!
Do wioski dotarlysmy okolo poludnia. Biorac pod uwage nasze wczesnijesze plany, w tym miejsu nasze drogi mialy sie rozejsc. Anka bowiem zaplanowala sobie nocleg w Yangtang, a ja z kolei w Hemis. Zadnej z nas nie pasowalo jednak, aby pozmieniac plany. Czulam wyrzuty sumienia, bo tak dobrze nam sie rozmawialo...ale jednak serce podpowiadalo mi, aby isc dalej. Czulam, ze powinnam isc, ze pozotanie w pustej wiosce nie ma sensu, nie czulam tego...Anka z kolei byla lekko podziebiona, wiec chciala poleniuchowac w lozku, badz udac sie do pobliskiego klasztoru.
Ostatecznie postnowilysmy oddac sie chwili:) Postanowilsymy spedzic jakis czas razem w sioce a potem spontanicznie zadecydowac. Najpierw obchodzilysmy wioske wzdłuż i wszerz. Potem sprawdzilysmy 4 homestay (wsezdzie 300 inr/os), a na koniec zasiadlysmy w samym centrum wioski, tuz przy wielkim kle modlitewnym. Ojjj.. jakiz to tutaj ubaw mialysmy. Az ciezko przytoczyc te wszystkie zabawne sytuacje i hostorie jakieprzychodzily nam do glowy. Samo miejsce, gdzie sie zanjdowalysmy nazwalysmy "Yangtang main square", a warto dodac, ze byla to przestrzen 10x10 metrow:):) ale nie ma jak powazny ryneczek. W ramach rozrywek badz wydarzen jakie milay miejsce w iscie powazanym miejscu - przyszla krowa, stanela obok nas, bez jakichkolwiek wyrzutow zrobila wielkie siu siu tuz obok nas, pozostawila kałużę i niemilosierny smród i dystyngowanie odeszla:):) Za chwile potem przylecial jeden ptaszek, powąchal pozostalosci, pomachal glowka i odelecial. Na koniec przeszla jedna kobitka z koszem i na tym bylby koniec "wydarzen z zycia w wiosce Yangtang":):). Pisze o takich drobnostkach bo to wlasnie nas nas tak ubawilo... nigdy nie zapomne naszego smiechu, jak wyglupialysmy sie stwierdzajac "wiele sie tu dzieje, ohhh wiele" :):) To byla wlasnie typowa glupawa:)
Siedzialysmy tak ponad godzinie. Niestety potem przyszedl czas podjac decyzje. No i niestety Ania chciala zostac, ja isc.. no coz..jak mamy sie jeszcze spotkac, to sie spotkamy:):):) Umowilysmy sie, ze ona sprobuje mnie dogonic dnia nastepnego w drodze do Temisgam.
Byla godzina druga, gdy wychodzilam z Yangtang. Droga poczatkowo schodzila glebowko w dół do wawozu. przechodzila przez rzeke, az potem piela sie ponownie na wzgorze do gory. Yangtang zostal dlaeko w tyle. Obracalam sie czasami, bo widoki byly powalajace, niestety nie na tyle skutecznie, aby ujrzec gdzies Anke, ktora zmienila zdanie i chciala mnie dogonic (ale o tym dowiedzialam sie pozniej, bo niestety jej sie nie udalo:).
Po przejsciu przez rzeke, droga prowadzila kolo kilku domostw. Niestety potem rozwidlala sie na wszytkie kierunki. Dobrze, ze bedac jeszcze w Yangtang wypatrzylam przelecz, ktora byla moim pozniejszym celem. dzieki temu moglam kierowac sie na azymut i ufac swojemu przeczuciu. Oczywiscie nie bylam pewna czy dobrze ide. Wokolo niebylo nikogo, zadnej mozliwosci dopytania, sprawdzenia, weic trzeba bylo zaryzykowac:)
Droga do przeleczy Sermangchan La (4000 m npm zgodnie z mapa, 3720 zgodnie z przewodnikiem i info w internecie) byla nieco stroma, ciagnela sie przez waski wąwóz, w ktorym rosly niezliczone krzewy dzikich róż. Ku mojemu szczesciu wszystkie wlasnie kwitly:):) Cudo. Co chwila przystawalam, robilam zdjecia, delektowalam sie ich zapachem. Yangtang zostal hen w tyle, a po jakiejs godzince zniknal mi za kolejnym wzgórzem. Bylam totalnie sama i to bylo piekne:) Uswiadomilam sobie, ze choc delektowalam sie rozmowa z Anka to moim oczom i uszom ucieklo wiele wrazen z drogi pomiedzy Likir i Yangtang. Dlatego postanowilam wykorzystac ten czas sama i upajalam sie pieknem otaczajacego mnie miejsca:) A bylo czym...
Okolo godziny 15:30 dotarlam na przelecz Sermangchan La. Kilka zdjec, maly postoj na posilek i dalej w droge. Nie moglam zostac dluzej, gdyz pogoda zaczela sie zalamywac. Nadciagnely bardzo ciemne chmury i zaczynalo kropic, wiec nie pozostalo mi nic innego jak schodzic w dol. Przede mna rozposcieral sie widok na rozlegla, zielona wioske Hemis Shukpachan. Zejscie nie bylo zbyt dlugie. Po pol godzinie wchodzilam w kraine wioski, a witaly mnie piekne rozowe i zólte krzewy roz. Cudo!! Po kilku krokach natrafilam na pierwsza gospodynie, ktora zaporwadzila mnie do najblizszego homestay - Sonam GH. Niestety nie pokusilam sie o pozostanie tutaj z kilku powodow...po pierwsze, nie wiedzilam co jest dalej, w domu byla juz trojak innych turystow z Izraela, a ja chcialam byc sama (chyba staje sie dziwolagiem:)), a poza tym cena byla wygorowana jak na pomieszczenie, ktore pani zaproponowala (250 inr, ale pokoj byl okropny). Dlatego grzecznie podziekowalam i poszlam dalej:). W koncu zawsze moge wrocic:).
Przeszlam przez rzek i weszlam na pobliskie wzgorze, na ktorym znajdowala sie mala gompa. dopiero stad moglam zobaczyc jak rozlegla jest wioska. dolina byla szeroka, a domki i gospodarstwa cignely sie we wszystkich kierunkach. I co tu wybrac:) Tuz przy klasztorze spotkalam lame, ktory trzy godziny wczesniej przybyl z Temisgam i objal pozycje opiekuna klasztoru w Hemis.
Robilo sie jednak nieco pozniej, wiec siedzac na czubku wzgorza decydowalam sobie w ktorym kierunku sie udac. W oko wpadly mi dwa male domki, tuz nieopodal wzgorza. Postanowilam udac sie wlasnie tam. W momencie gdy dochodzilam do jednego z nich, z gospodarstwa wychodzila kobieta z synem. Grzecznie zapytalam czy maja homestay. Niestety odpowiedz chlopca (bo tylko on mowil po ang) byla negatywna. Chcac mi pomoc wskazywal dwa domy, do ktorych powinnam sie udac. "Ale ja chcialam zostac wlasnie u Was"...to byly moje slowa:) W tym czasie mama przygladala mi sie, czujnie badala moja osobe, az w koncu przemowila i zaproponowala, abym zostala z nimi. Ze maja jeden wolny pokoj i mimo ze nie przyjmuja turystow, to ja moge z nimi zostac...ahhhh...Genialnie:):) Tak wiec zostane w moim wypatrzonym domku z prawdziwa rodzinka:)
Oczywoscie spytlam ile mam im zaplacic za goscine. Odpowiedz byla prosta - "dasz, ile uwazasz":) I tak tez zrobilam. Wiedzialam, ze gdzies indziej zaplacilabym stala cene 250 rupii, wiec i taka kwote zostawilam rodzince Seeru Khangbu:). W rzeczy samej za ich goscinne, niesamowita troske i traktowanie, jak czlonka rodziny, oprocz mojego serca powinanm zostawic znacznie wiecej. Ale przeciez nie tylko pieniadze sie licza:)
Rodzinka Seeru Khangbu skladala sie z nastepujacych czlonkow:
- Dziadka, ktory caly czas siedzial w kuchni i modlil sie uzywajac młynkow modlitwnych. Niesamowicie sympatyczny
- Mamy, ktora zajmowala sie calym domem
- Taty, ktory jest doktorem w Leh.. niestety podczas mojego pobytu w domu na zeslaniu w Leh
- Padma -córki, niesamowitej malej dziewczynki, ktora byla moim posrednikiem miedzy rodzinka a mna, bo jako jedyna znala podstawy angileskiego. Nieslychanie ciepla i kochana
- Rigzen - przesympatyczny starszy syn, ktory rowniez staral sie mnie zagadywac. Niestety jego angielski byl bardzo ubogi, wiec zawstydzony co chwila uciekal i zostawial wolna reke Padmie:)
- drugiej corki, ktora obecnie mieszka w Delhi
- 2 krów i jednego "dzo"- te zwierzatka sa nierozerwalnym elementem rodziny Seeru Khangbu:):)
Podsumowujac, piekna kochana rodzinka:) Widok z ich domku byl powalajacy, a biorac pod uwage atmosfere jaka w nim panowala...sielanka:) Poczatkowo siedzialam wraz z dziadkiem w kuchni, pilam slona herbate, jadlam swoiste "ata" i miluchno spedzalam czas. Nie moglam wyjsc na dwor, gdyz padalo...zreszta co sie dziwic.. zapowiadalo sie na to, juz jak schodzilam z przeleczy.
Rozmawialam wiec z mlodziutka Padma, ogladalam jej ksiazki, wspolnie z nia gralam na malej gierce, ktora byla jej wymarzonym sposobem na spedzanie czasu (to ciekawe... bo my uciekamy do natury, a oni prawdopodobnie chetnie uciekliby w wirtualny swiat...to luzna uwaga i mam tu na mysli dzieciaczki, bo wydaje mi sie, ze do doroslych tej mysli nie moge przypisac:)).
Okolo 21-szej przyszedl czas na zasluzony posilek. Mamuska nie pozwolila mi pomagac, bo traktowala jak goscia, wiec moglam tylko smakowac potrawy. Tym razem zajadalam sie "dhal chawal"(standard), lassi (mniam mniam) i zielone lisciaste warzywa (po ugotowaniu wygladaly jak zielone mazidelko, ale byly naprawde dobre. Dla zainteresowanych moge powiedziec, ze te rosliny/trawki zrywa sie na polu, czesc wrzuca do garka, a czescia karmi sie krowy... tak wiec jemy niemal z tego samego garka:) Tylko krowki swieze, a my przerobione:):))
Kolejna ciekawa rzecza byl fakt, ze podczas kolacji ja dostalam posilek na pieknym ceramicznym talerzu, podobnie jak dziadek. Reszta rodzinki zajadala na metalowych. Nawet w taki spsoob okazuje sie tu szacunek. Mile to. Po posilku przyszedl czas na pogaduchow ciag dalszy...dodatkowo ogladalam zdjecia w rodzinnych albumach i wysluchiwalam rodzinnych historii. Bylo pieknie.
Okolo 22giej przyszedl czas na odpoczynek. Wspolnie przenieslismy pewne rzeczy z pokoju, w ktorym mialam zostac, tak aby mi bylo wygodnie. Potem pozegnalam rodzinke i zamknelam sie w swoim krolestwie:)
To niesamowiete, ze trafilam do tej rodzinki. Byli tak kochani, tak otwarci, sympatyczni...i wiem, ze robili to z dobroci serca. I to chyba bylo najpieknieszje. Lezac w lozku rozmyslalam na dniem, jaki wlasnie przezylam i uzmyslowilam sobie jak niesamowity byl. Najpierw spotkanie z Anka, piekny trekking, a potem ta kochana rodzinka.Ahhhh... czuje sie szcezsliwa...tylko Manu jakos brak:( Dodatkowo przyszlo mi do glowy pewne wytlumaczenie..ja ufam swojej intuicji, temu co mi podpowiada serce. Czulam, ze nie powinnam zostac w Yangtang, czulam, ze mam isc dalej..W momencie gdy trafilam do rodzinki Seeru Khangbu zdlalam sobie sprawe, ze wlasnie dlatego takie mialam przeczucia...ze wlasnie tu mialam trafic.. takie bylo moje przeznaczenie:):):)
Przepiekny dzien, przepiekne wspomnienia!!:)

Likir, czyli początek tzw."baby trek"

2009-12-07T05:12:00.000-08:00

Likir...mala wioska na himalajskim szlaku:)

W okolicach hotelu:)....zielono mi:)

Widok na doline

Klasztor Likir w calej okazalosci:)

Dojscie do klasztoru to 45 minut spacerku przez piekna doline:)

Drahanka w drodze....

Klasztor i wioska Likir, a w tle piekne osniezone szczyty..

Jestem coraz blizej...

Stamtad przywedrowalam:)

Klasztor tego dnia byl calkowicie opustoszaly

Posag Buddy czuwa nad dolina

Pustki...

Tego instrumentu uzywa sie w Likir podczas buddyjskiego festiwalu, ktory ma miejsce zima

Jedan lama odnaleziony:)

Glowny dziedziniec klasztoru...jaki widok w tle.. ahhhh

Samotny lama na wlosciach:)

W tym budynku znajduje sie glowna swiatynia klasztoru

U wrot kolejnej swiatyni..

Intrygujace materialy....
Przypisywalam im glebsza filozofie, ale po pytaniu w kierunku Lamy okazalo sie, ze sa to po prostu zimowe plaszcze dla wszytkich mnichow w klasztorze..
W koncu niebawem nastanie wielka zima:)

Ukochany Dalai Lama!

Widok w kierunku dolnej czesci wioski Likir..tam daleko znajduje sie moj hotel:)

Widok z okienka:)

Widok na gorna czesc wioski Likir

Ostatnia swiatynia

Malowidla na scianach..niestety zdjecia pozostawiaja wiele do zyczenia, brak swiatla zniszczyl efekt:)

Drahanka na dachu swiata:)..
no dobrze..sprostuje.. na dachu klasztoru Likir

Pieknie..

Chwile rozmyslania...
Ale jak tu sie nie zamyslic patrzac na takie piekno wokolo...

Siedmiometrowy posag Buddy Maitreya

A Drahanka taka mala:):)

W drodze powrotnej..

Niemal jak mroweczki na himalajskim szlaku:)

Pojawili sie moi ulubiency -Dzo:)

Nic dodac, nic ujac...

Dobrze mi tam bylo...

Hotel Lhukhil

Widok z hotelu...

Zachod slonca w Likir... tych kolorow nigcy nie zapomne:)

Niebo zapieralo dech w piersiach..

Tak to wygladalo..nie ma tu zadnej korekty fotograficznej...CUDO

Likir'ski raj:)

Odbicie w okolicznym stawie.. w tle klasztor Likir

Moj pokoik..

O poranku przywital mnie taki widok z okna:)

Na dowod jest i okno:)

Przede mna kolejna przygoda:) Tym razem wybralam sie na maly trekking, ktory w Ladakh znany jest jako "baby trek". Sama nazwa wskazuje na jego trudnosc:) Wiekszosc turystow przemierza ten trekking, aby zaklimatyzowac sie do wysokosci, czy nabrac kondycji. Ja przemierzylam go z calkiem innym zalozeniem..aby odpoczac po ostatnich wysilkach, a potem wybrac sie na cos powazniejszego:):)
Zgodnie z informacjami, jakie dostalam, odleglosc pomiedzy Likir a Temisgam przemierza sie w 4 dni, ja postanowilam jednak skrocic ta wyprawe do dwoch:) Trzy godziny chodzenia to za malo, a nawet mnozac ten czas przez dwa, trekking zalicza sie do spacerowych:) Przyznam, ze zmeczenie czuje dopiero po 10-ciu godzinach lazikowania, wiec mialam jeszcze zapas:):)

Sam trekking obejmuje nastepujaca trase:
1 ) z Likir (przez Pobe La 3700 m i do wioske Sumdo) do Yangtang (przez Chagatse La 3849m)
2) z Yangtang (przez Tsermangchan La 4000m) do Hemis Shukpachan
3) z Hemis Shukpachan (przez Meptak La 3980 m) do Ang i Temisgam
4) Z Temisgam do Khalse

W moim przypadku udalo mi sie przejsc trase z punktu pierwszego i drugiego w jeden dzien i nie byl to wielki wysilek. Po prostu normalny dzien na trekkingu. Poza tym czwartego dnia zamiast zjechac autobusem z Temisgam do Khalse i Leh, przedluzylam swoj trekking o przejscie przez Bobang La do Khalse, a dopiero stamtad przejazd do Lamayuru:)
Dodatkowo urozmaiceniem calego trekkingu bylo towarzystwo zwariowanej duszyczki z Polski, ktora spotkalam drugiego dnia trekkingu:) Ale o tym w dalszej czesci:):)

13.07.2009
Kolejny poranek, gdy czulam, ze moje powieki ważą tonę...dziesiec razy probowalam ściągnąć sie z lozka, ale wszystkie proby zakonczyly sie niepowodzeniem. Tym samym autobus o godzinie 8, ktorym planowalam wydostac sie z Leh, odjechal beze mnie, a moje wiotkie cialo wypelzlo spod cieplych pieleszy dopiero okolo godziny 9-tej:) To sie nazywa punktualnosc:)
Konsekwencja tego bylo szybkie pakowanie, bieg na dworzec i niespodzianka..kolejny autobus byl dopiero okolo 12:30 ("Temisgam bus"). Pozostalo mi wiec poltoragodzinne oczekiwanie na jego odjazd, a miedzy czasie bijatyka o miejsca w juz zapchanym pojezdzie. Tu spotkalam pare Holendrow, ktora niestety nie do konca przypadła mi do gustu. Ich reakcja na temat noclegu w Likir w postaci "it is silly to stay there" uswiadomila mi, ze zyjemy troszke w innych swiatach:). Nie bede sie wiele rozwodzic, jak wiele stracili omijajac wioske, badz przecudowny klasztor Likir, ale w koncu to ich sprawa. Niemniej ziarenko "bratania sie podroznikow" zostalo pogrzebane zanim jeszcze mialo szanse wykielkowac:):)
Temisgam bus odjechal z Leh punktualnie (54 INR do Likir). Byl tak przepielniony, ze ledwo przesuwal sie po drodze, ale co tam:):). Warto dodac, ze pomimo obciazenia w ciagu pierwszych 10 kilometrow stawal setki razy, aby jeszcze cosik dopakowac na dach, a do srodka zaprosic kolejnych podroznikow. Nie ma jak azjatycka logistyka:)
Po okolo 1.5 godziny dojechalismy do wioski Nimu, gdzie przystanek na trasie..powiedzialabym, ze niepotrzebny, bo w koncu dopiero co wyjechalismy z Leh, ale tak jest w rozkladzie, wiec nie ma co sie stawiac:) Potem dalej w droge i okolo 14:30 autobus stanal na totalnym bezludziu, a konduktor okrzykiem na caly autobus wskazal "Likir!!" Okazalo sie, ze autobus nie jedzie do samej wioski, a staje tylko w jej okolicach!
Gdy wysiadlam z autobusu otaczala mnie totalna pustka:) Ale nie ma co sie strachac:) Pojawil sie jakis lokalny ludek, ktory wskazal kierunek, w ktorym nalezało podazac. Para Holendrow rowniez opuscila busa, ale jak juz wspomnialam wyzej.. nasze drogi szybko sie rozeszly:)
Krajobraz byl bardzo pustynny, zadnych drzew, roslin, tylko piach i pustka.. oczywiscie wokolo przepiekne szczyty gor okalajace cala doline! Pieknie!! Po okolo 20 minutach dreptania przez totalna pustke na horyzoncie ukazala sie wioska Likir. Skryta w zielonej dolinie, chowala sie przed oczami przemierzajacych droge z Leh do Srinagar. Jakze kontrastowala z tym pustynnym krajobrazem wokolo...piekna zielona trawa, krzewy, drzewa..niemial jak inny swiat:).
Poniewaz od kochanej rodzinki w Spon GH dostalam namiar na rodzinny hotel Lhukhil, udalam sie na jego poszukiwanie.. I tu niespodzianka.. Gdy go zobaczylam w gaszczu zielonych drzew w dolinie, pomyslalam.... WOW...w takich standardach jeszcze nie mieszkalam:). Od razu pomyslalam sobie, ze to nie na moja kieszen, ale skoro mialam namiar, a prowadzacy hotel - Nurbu juz wiedzial o moim przybyciu, nie pozostalo mi nic innego jak skorzystac z okazji. Nurbu okazal sie przesympatycznym starszym panem, ktory swoim wygladem i ubiorem nie bardzo pasowal do standardu hotelu, ale jak widac to dzieki niemu taki biznes sie tu rozkrecil, wiec nie ma co oceniac:) Zaprosil mnie jednak na pyszna herbatke z sola i masłem, poczestowal ciasteczkami, a potem zajal sie swoja praca....co bylo calkowicie zrozumiale, w koncu to jego byt:) Widoki z hotelu bylu powalajace...przepiekne osniezone Himalaje pokazywaly swe piekno gorujac nad dolina. Olsniewajace. Taki wlasnie widok mialam z okna mojego pokoju, ale o tym przekonalam sie dopiero nastepnego poranka:).
Okolo 15:30 postanowilam wybrac sie na przechadzke do klasztoru Likir. Jak sie dowiedzialam czekala mnie godzinna przechadzka w glab doliny, gdzie znajdowala sie druga czesc wioski z przepieknie polozonym na szczycie gory klasztorem. Widoki byly powalajace... przepiekne Himalaje wokolo... a ja dreptalam sobie dolina zajadajac sie zielonym groszkiem nabytym w Leh. Klasztor na koncu doliny stawal sie coraz wiekszy, coraz blizszy, a dolina coraz wezsza.. Poczatkowo szlo sie niemal jak po pustkowiu, piasek, pustka i kamienne szczyty wokolo...potem dochodzac do celu krajobraz nieco sie zazielenil. Bylo bajkowo. Po godzinie spacerku dotarlam na miejsce.
Klasztor byl wielki, ale opustoszaly..poczatkowo spotkalam tylko dwojke Hindusow, wraz z ktorymi udalam sie na poszukiwanie lamy:) I udalo sie.. po 20 minutach spacerku spotkalismy jednego mnicha, ktory zaprowadzil nas do trzech swiatyn. Pierwsza byla swoistym muzeum, druga stanowila glowna swiatynie modlow z przepieknymi bebnami, a ostatnia na poddaszu to mala kapliczka ze zbiorami pamiatek z poprzednich wiekow. Widoki z dachu na okolice powalaly!! Caly klasztor byl pusty, bowiem okazalo sie, ze wszyscy mnisi udali sie na "puja" do sasiedniej wioski i dlatego nie mialam okazji ich spotkac. Niemniej dzieki tej pustce, brakowi turystow atmosfera w klasztorze byla jeszcze bardziej tajemnicza i majestatyczna. Na koniec zwiedzania pozostawilam sobie wielki posag Buddy, jaki znajduje sie tuz przy klasztorze. Posag Maitreya ma wysokosc 7 metrow i goruje nad okolica:)
Przyszedl czas powrotu.. spacerkiem, delektujac sie przecudownymi Himalajmi wokolo, dreptalam w kierunku hotelu. Nie spieszylo mi sie....poza tym czulam sie wolna, beztroska, oddana naturze i temu co robie!! Czulam sie szczesliwa!! Myslalam sobie, jak daleki jest mi teraz swiat w Europie, pogon za pieniadzem, brak czasu, skupienie sie na rzeczach materialnych. Czulam, ze to miejsce, ta czesc Azji jest moim nowym domem, ze moje serce, umysl polaczyly sie z tym miejscem, ta atmosfera. Czulam, ze wlasnie dlatego zyje..aby czuc sie tak jak czulam sie w gorach, w Ladakh, w Indiach, w Azji. Podroze to ja i ciezko bedzie wrocic na tamten padół:(
Chcac sie podzielic wrazeniami z tak pieknego miejsca dzownilam do Manu. Ostatecznie okolo 19 dotarlam do hotelu. Tu spotkalam dwie przesympatyczne Holenderki - Ingrid i Rene. Po krotkiej rozmowie wybralam sie z nimi na spacerek i ogladanie zachodu skonca!! I to bylo nieziemskie przezycie. Kolory jakie mienily sie na sasiednich wzgorzach zapieraly dech w piersiach:) Wszystkie odcienie zółci, pomaranczy, czerwieni.. swiat mienil sie kolorami. Zdjecia jakie znajduja sie powyzej chyba najlepiej oddaja klimat i piekno tych momentow. Do tego niesamowite towarzystwo kolezanek. Niesamowita byla Rene, ktora skakala z radosci przygladajac sie systemowi nawadniania wioski. To prawda, ze system jest niewiarygodny.. to labirynt malych rowow, ktorymi plynie woda i ktore rozchodza sie we wszystkich kierunkach. Czesc z nich pozatykana jest szmatami (pozostalosci starych ubran) i malymi kamieniami, tak aby woda plynela tylko w odpowiednim kierunku. Codziennie rano jedna osoba z wioski, odpowiedziana za "wodociag" robi rundke po wiosce, odblokowujac i zablokowujac odpowiednie kanaly:) Tak to dziala.. jakie proste, a jakie skuteczne:)
Ostatecznie do hotelu wrocilysmy okolo 20:30. Tu czekal juz na nas pyszny obiadek - nieco kontynentalny, ale wyjatkowo smakowity (makaron z serem, zupa pomidorowa, a na dokladke warzywa i chapati). Jedzonko bylo smaczne, choc nadal moje podniebienie faworyzuje kuchnie indyjska:) I przy takiej woli pozostac:). Do tego super pogaduchy z dwoma artystkami z Holandii i wieczor minal jak ulamek sekundy. O 22-giej wyladowalam w pokoju..WOW.. w takich luksusach juz dawno nie spalam:) Ale poniewaz zmeczenie powalalo mnie z nog, nie bylo nawet czasu, aby sie tymi luksusami nacieszyc:). I znow moja dewiza sie potwierdzila... po co placic za przepiekne pokoje skoro to tylko sen, to tylko noc, kiedy czlowiek nawet nie moze docenic tej wygody. Dlatego Drahanka sypia w malych hotelikach, malych pokoikach i tam czuje sie najlepiej:)

Ladakhijskie klasztory - Phyang i Spituk:)

2009-12-03T05:54:00.000-08:00

Phyang Monastery!

Stupy i piekny widok na Stok Kangri w tle

Wioska Phyang

Drahanka w Phyang:)

Klasztor Phyang na wzgórzu

Widok z klasztoru na doline

W klasztorze miesci sie szkola dla malych mnichow:)
Takich wiec skrzatow mozna spotkac wielu:)

Przez caly dzien towarzyszyl mi ten widok.. Stok Kangri (6123 m npm)

Ladakh w glownej mierze ma pustynny krajobraz.
W dolinach jednak panuje piekna zielen:)

Drahanka i wnetrze klasztoru:)

Swiete ksiegi buddyjskie!

Wnetrza swiatyn...

Buddyjska ksiega w lokalnym jezyku - bodhi.

Klasztorna biblioteka

Widok z dachu na okolice

Widac jak dobrze mi tam bylo:):)

Głowny dziedziniec klasztoru:)

W drodze powrotnej:)

Spituk Monastery

Widok na Leh i lotnisko:)

Klasztor Spituk w calej okazalosci:)

Widac nawet pas startowy:)

Tara Temple

Wejscie do jednej ze swiatyn:)

Widok w kierunku Shey, Thiksey, Karu...

Za tym pasmem znajduje sie dolina Markha:)

Jedna z trzech swiatyn..

Wioska Spituk znajduje sie nieopodal...

Taniec z włosami:)

W tej czesci znajduje sie swiatynia z 16-tego wieku z przepieknymi malowidlami.

Lotnisko i Leh w calej okazalosci:)

Tu tez spotkalam przesympatyczna rodzinke z Kalkuty:)

Ostatnie spojrzenie na klasztor Spituk:)

Po powrocie do Leh...widok z Leh na Stok Kangri:)

12.07.2009
Nie moglam sie dzisiaj dobudzic.... moze to emocje po wyprawie na Stok Kangri nadal drzemaly we mnie:) A moze dopiero teraz prawdziwe zmeczenie wyszlo na jaw:) Kto wie:)
Okolo godziny 10 zebralam sie jednak i opuscilam pokoj. Umowilam sie bowiem z Phil'em i jego znajomymi w centrum Leh. Posiedzialam z nimi jednak tylko chwilke, gdyz ciagnelo mnie dzisiaj na zwiedzanie. Dlatego krotkie spotkanko i w droge:) Na dzisiaj wymyslilam sobie wizyte w dwoch klasztorach w okolicach Leh.
Pierwszy z nich to klasztor Phyang pochodzi z 16 wieku i polozony jakies 18 km od Leh. Po dotarciu do dworca autobusowego od razu udalo mi sie zlapac autobusik zmierzajacy w tym kierunku (20 INR), no i mialam szczescie, gdyz jechal bezposrednio do wioski. Inne busiki tylko na chwile przystaja na skrzyzowaniu z droga na Srinagar, a potem spacerkiem trzeba przemierzyc ostatnie 2.5 km:):) Wiec udalo mi sie:)
Klasztor Phyang ma przepiekna lokalizacje (zreszta jak wiekszosc ladakhijskich klasztorow:). Polozony na wzgorzu dominuje nad cala dolina, a na wprost ma przecudowny widok na Stok Kangri:). Caly dzien patrzac w jego kierunku niedowierzalam, ze tam wlasnie bylam...tam wysoko:):) WOW.. chyba dopiero teraz dochodza do mnie wszystkie przezycia ostatnich dni:)
Wioska Phyang polozona jest nieco dalej, w głąb doliny... Kilkadzisiat malych domkow, pochowanych gdzies pomiedzy drzewami, a wokolo wysokie gory. Pieknie!
Przechadzke po okolicy rozpoczelam od miejsca, gdzie znajduje sie rzad przepieknych stup i modlitewne tybetanskie koło. Przepieknie tu.
Potem pospacerowalam do klasztoru. Niestety na poczatek byl zamkniety wiec pozostalo mi tylko spacerowanie po jego zewnetrznych dziedzincach:). W pewnym momencie pojawila sie jednak grupa wycieczkowa mlodziezy,a za nim jeden mnich, ktory pozwolil nam pozwiedzac wnetrze klasztoru. W jednej ze swiatyn znajdowala sie ladna statua Avalokitesvara, w innych z kolei mniejsze posagi bóstw. Atmosfera w klasztorze byla niesamowita.. moze przez ta cisze, moze przez ten brak turystow. Niemniej najwieksze wrazenie zrobil na mnie wyglad samego klasztoru, jak i nieziemskie krajobrazy wokolo. Dwa tygodnie pozniej zawitalam tu ponownie...mialam bowiem przyjemnosc uczestniczyc w festiwalu w tym o to klasztorze i to bylo juz calkiem inne, niezapomniane doswiadczenie. Ale o tym w jednym z kolejnych postow:)
Po opuszczeniu klasztoru czekala mnie 40 minutowa przechadzka. Schodzilam w dol doliny, podziwiajac, gorujacy nad innymi szczytami, Stok Kangri. Sloneczko swiecilo prosto w twarz, rozjasnialo okolice, a ja czulam sie szczesliwa. Ostatnie dni byly niewiarygodne, a kazdy dzien w Ladakh przyprawia mnie o motylki w brzuchu.. rowniez ten tutaj:):)
Dochodzac do glownej drogi zlapalam autobus do Spituk (5 INR). Przede mna kolejna atrakcja.. tym razem klasztor w Spituk (16 wiek). Jest polozony rownie pieknie jak poprzedni, na wzgorzu, z pasmem wysokich gor w tle i widokiem na Leh. Dodatkowo goruje nad lotniskiem, gdyz pas startowy konczy sie niemal przy klasztorze. Wioska Spituk znajduje sie u podnoza wzgorza i ma rownie piekny wyglad jak sam klasztor. Wewnątrz klasztoru znajduja sie trzy swiatynie. W pierwszej z nich - Tara Temple - spotkalam przemilego lamę, ktory oprowadzil mnie po glownych czesciach swiatyni. Kolejna swiatynia znacznie wieksza, z glownym miejscem modlitw. Ostatnia z kolei stanowila najstarsza czesc calego klasztoru z przepieknymi starymi malowidlami. Niestety zdjecia zabronione:(. Po swiatynnych wnetrzach przyszedl czas na okolice klasztoru.. i tu znow moje serce zabilo znacznie szybciej. Przepieknie!!
Okolo 17-tej przyszedl jednak czas powrotu do Leh...najpierw jednak czekalo mnie półgodzinne oczekiwanie na autobus:) W Ladakh jednak czas nie ma znaczenia, kazda minuta jest cenna, bez znaczenia gdzie sie jest! Nawet siedzac przy ulicy w oczekiwaniu na podwiezienie.. w koncu wysokie Himalaje wokolo:)
Po powrocie do Leh szybkie zakupy, pyszna kolacja w Norlakh, wizyta w Snow Field, gdzie chlopcy przekonali mnie do przedluzenia mojego kolejnego trekkingu o odcinek Z Lamayuru do Chilling, a na wieczor przesympatyczny wieczor w Spon GH. Tego dnia do Guesthous'u zjechala cala kochana rodzinka - rodzice, Tashi, Tinle. Jakie to niesamowite, ze przez ostatni miesiac stali sie moja rodzina. Niemal kazdy wieczor spedzony w Leh polegal na nasiadowkach w ich pokoju, rozmowach, smiechach. Traktuja mnie jak czesc swojej rodziny, podobnie jak i ja ich. Nadali mi nawet przezwisko "Gori", ale to tylko dlatego, ze Manu kilka razy uzyl tego sformulowania i tak juz zostalo:):) Odgrywał sie bowiem za jego polskie przezwisko "Ciarny"):)
Poniewaz nastepnego poranka wybywalam na kolejny trekking po Ladakh z Likir do Lamayuru, a potem do Chilling, tego wieczora czekalo mnie jeszcze pakowanie. Od przyjaciol w SnowField dostalam wszystkie niezbedne informacje o samym trekkingu i trasie, a od kochanej rodzinki pierwszy namiar na nocleg w Likir. W koncu wlasnie z tej wioski pochodza:) Tak wiec nie bedzie zle:)
Do zobaczenia na kolejnym trekkingu w nastepnym poscie:):)

Film ze szczytu Stok Kangri (6123 m npm)

2009-12-02T14:09:00.000-08:00

To krotki film zrobiony przez Phila w momencie, gdy dochodzilismy na szczyt Stok Kangri.
Zmeczona, ale jakze szczesliwa Drahanka dociera do szczytu:)
Widoki powalaja:)

Stok Kangri (6123 m npm) cz.2

2009-11-15T14:16:00.001-08:00

Wejscie na szczyt!!
2:30 w nocy, zrobilo sie nieco widniej...
Jestesmy w połowie drogi na Stok Kangri (6123 m npm)

Ciemno i wysoko:)

Około 5-tej zaczelo sie powoli rozjasniac:)

Stamtad przyszlismy:)

Było naprawde stromo:)

Niebo zaczynało powoli nabierac barw:)

Coraz wyzej, coraz jasniej, ale nadal stromo:)

Z tej perspektywy podejscie wydawalo sie naprawde latwe:)

Zwariowany Temba!

Stok po ktorym wchodzilismy i ksiezyc na niebie w tle:)

No i Drahanka w chwili przerwy!

To juz przebylismy!

Pierwsze promienie slonca na okolicznych szczytach.
Himalaje w calej okazalosci:)

Zmeczona, ale jakze szczesliwa:)

Wschod slonca na wysokosci 6000 m npm:):)

Strome podejscie, odpoczynek i pot na czole:)

Krajobraz stawal sie coraz piekniejszy..zapieralo dech w piersiach!

A my nadal dreptalismy!

Wydaje sie blisko, ale w rzeczywistosci blisko nie jest..
4 godziny podejscia:)

Widoki w drodze na szczyt!

W rakach po kamieniach...czemu nie:)

Tuz przed szczytem.

Ostatni przystanek na zdjecia,a przed nami ostatnie metry na szczyt!
Radosc, euforia:)...i zmecznie:)

Tak..to juz szczyt, na ktory zmierzamy!

Hurraa!!!
Ekipa angielsko-polsko-nepalska na szczycie Stok Kangri (6123 m npm)

Widoki ze szczytu!!
Z wrazenia zapierało dech w piersiach!

Drahanka i dwoch zwariowanych sherpow - Temba i Nurbu!

Tym razem meska druzyna-Phil, Temba i Nurbu!

Drahanka w raju na wysokosci 6123 m npm:)
Dla takich momentow ZYJE!!!!

Phil i ja. Udało nam sie!!!

Wygłupow ciag dalszy.
Bez znaczenia czy sa to niziny czy wyzyny.. chodzi o to, aby dobrze sie bawic..
w koncu mozna tez na 6000 metrow:)

Fruwałam....ze szczescia!

Widok na Zanskar i hen w oddali Pakistan!

Jak widac tworzylismy zwarta ekipe:)

Przyszedl czas na sesje w pojedynke:)
Gdzies tam dalej widac Pakistan:)

Radosc, euforia i wielki usmiech...Po prostu szczesliwa Drahanka:)

Dwoch kochanych Sherpow - Temba i Nurbu!

Objełam ramionami cale Himalaje!!!

A jak by to bylo spasc ze Stok Kangri??...:)

Drahanka w przestworzach...
Osniezony szczyt Stok Kangri (6123 m npm)

Jak wspominalam wygłupow nie bylo konca:)

Widoki ze szczytu

Posiłek na 6123 metrach

Ostatnie ujecia ze szczytu...

I nastala jasnosc...

Po pol godzinie przyszedl czas zejscia:(

Tym razem towarzyszyly nam piekne widoki..
..W nocy podczas wejscia panowala tylko ciemnosc:)

Ostatnie spojrzenia na szczyt..i w dol.

Tam zmierzamy...na ta wiellki bialy lodowiec w dole:)

I zaczelo sie zjezdzanie:)

Ta odleglosc przemierzylismy w ciagu 10 minut w dol...

Nie wspomne o wejsiu ktore zajelo znacznie wiecej:)

Niezła frajda:)

Ta mała kropka w dole to Temba..zjechal jako pierwszy:)

Niemal jak tor saneczkowy:)

Na granicy z lodowcem przyszedl czas na odpoczynek:)
Nawet buty sie znalazly:)

Drahanka i Stok Kangri:)

Widoki u podnóża Stok Kangri:)

Czerwono mi:)

W drodze przez lodowiec:)

Stok Kangri z innej perspektywy!

Drahanka na lodowcu

Niesamowote byly te biale czapy za mna!!

A lodowiec sie ciagnal hen hen daleko:)

A tak wygladala powierzchnia lodowca..

Przechodzac przez lodowiec mijalismy niesamowity nawis sniezny...
...cudo natury!

Snieg, lód i to blekitne niebo..ahhhh

Widok na Stok Kangri!

W tym kierunku schodzilismy!

A to pozostawalo za naszymi plecami:)

I to tez:)

I pomyslec ze jeszcze dwie godziny temu siedzielismy na tym szczycie:)
WOW

Stok Kangri! (6123 m npm)

Powoli schodzimy do bazy!

Ukochana gora zostaje w tyle..

Krajobraz zmienial sie z kazdym krokiem..

Ta sciezka w nocy byla calkowicie niewidoczna..
W zamian tego Nurbu zafundowal nam dodatkowe atrakcje:)
Przedzieralismy sie po kamieniach i zaspach snieznych...:)

Piekno natury!!

Stok Kangri

Dotarlismy do przeleczy,z ktorej widac bylo juz Base Camp (5000 m npm)
..to te małe kropki w dole:)

Teraz patrzac na gore za mna juz moglam powiedziec....
"Tam byłam"

Po powrocie do Base Camp.
Drahanka usmiechnieta i jakze szczesliwa:)
Cała noc wspinaczki oplacila sie:)

Kilka fotek ze spacerku po okolicy Base Camp:)

Wejscie na pierwsza przelecz...i pomyslec ze zajmuje to tylko 20 minut:)

Pomimo kilku chmur pogoda byla przepiekna!

No i widok na oboz:)

I moj niezapomniany zielony namiocik..

Temba przekupujacy nasze kochane osiolki..
zaraz potem wsiadl na nie i probował ujeżdzac:)

W tym namiocie byla nasz kuchnia..
teraz juz wiadomo dlaczego kraza tam nasze zwierzaki:)

Czyz mozna sobie wyobrazic piekniejsza scenerie dla toalety?!?!

Podczas spaceru w gore base camp.

Towarzyszyly mi tylko osiolki.. reszta ekipy spała:)

Te kropeczki na koncu doliny to nasz oboz:)

Ostatnie promyki slonca tuz przed zachodem!

Przyszedl czas na pyszne jedzonko:)

Drahanka i slynny indyjski przysmak:)

Temba i opiekun naszych zwierzakow:)

Zmeczony, ale i zarazem szczysliwy Phil..usmiech mowi sam za siebie:)

To byla nagroda wszechczasow...
Ciasto marchewkowe upieczone na wysokosci 5000 metrow.
I jakie smaczne!!!

To niemal jak tort dla zwyciezcow:)

Potem przyszedl czas na dalsza czesc zabawy.. tance przy ognisku:)

Ten mezczyzna z Base Camp upodobal sobie Phil'a i bardzo nalegal na zdjecie..
Wiec je dostal:)

Kolejnego poranka.... Pakowanie, ale i dalszy ciag wygłupow:)
Nurbu ujezdza zwierzaki:)

Pakowanie..

Ale i tance..jak widac radosc byla nie do powstrzymania:):)

A niby planowalismy powazne zdjecie.. ups.. nie wyszlo:)

Drahanka, Temba i Nurbu.. tuz przed powrotem do Stok!

W drodze do Mankarmo!

Mimo brzydkiej pogody Stok Kangri wynurzyl sie na chwile..hen hen daleko..
Maly osniezony szczyt, na ktorym poprzedniego poranka stalismy:)

Ostatnie spojrzenie na Stok Kangri...widok z Mankarmo!

Widoki podczas zejscia do wioski Stok!

Formy skalne powalaly!

I w tym miejscu skonczyla sie nasza przepiekna wyprawa.
U wejscia do wioski Stok:)

10-11.07.2009
Wejscie na Stok Kangri:)

Na zegarkach wybijala godzina 00:30, a my opuszczalismy oboz. Niebo tylko w czesci pokryte było chmurami, co dawalo nam nadzieje na jakakolwiek widocznosc na szczycie. Pomimo iz byl srodek nocy, calkowita ciemnosc wokolo, nawet nie musielismy uzywac czolówek. Ksiezyc swiecil tak mocno, ze kazdy krok, kazdy ruch byl doskolane widoczny:) Pierwsze podejscie na mala przelecz nie zajelo nam wiele czasu. Bylismy pelni sil i zmotywowani. Zreszta tą samą odleglosc pokonywalismy wraz z Philem popoludniu i nie bylo najgorzej:) Dodatkowo wcale nie bylo zimno...choc tu trzeba wziac poprawke na ilosc warstw ciuchow jakie mialam na sobie..moze bylo zimno, ale wszystkie ubrania staly sie zbawienne:), a moze samo podejscie rozgrzewalo kazda komorke ciala:).
Po dojsciu do przeleczy (co zajelo nam okolo 20 minut) maly odpoczynek, a potem ciekawa przeprawa zaserwowana przez Nurbu:) Nie poszlismy wydeptana przez innych sciezka, ale dla podniesienia atrakcji calego wejscia, calkowicie inna droga. Dlatego tez kolejna godzina to przedzieranie sie przez olbrzymie sterty kamieni, innym razem udeptywanie sciezki w sniegu, czasem lekki poslizg i zjazd kilka metrow w dol, bo zbocze bylo naprawde strome:) Oj dzialo sie dzialo:):)
Było ciemno, a my zmierzalismy w nieznane.. to znaczy ja i Phil, bo reszta ekipy byla dobrze poinformowana:):), ale trzymala jezyk za zebami:)
Po okolo poltorej godziny dotarlismy do "Advanced Base Camp" (5300 m npm). Sporadycznie niektore grupy zatrzymuja sie na nocleg wlasnie w tym miejscu, jednak brak bezposredniego dostepu do wody, duza ilosc sniegu sprawiaja, ze wiekszosc wybiera postoj na nizszych wysokosciach, w wiekszym komforcie. A mnie wlasnie zaintrygowalo to miejsce i jezeli kiedys uda mi sie wejsc na szczyt jeszcze raz, na pewno zanocuje wlasnie tu..bardziej dziko, bardziej niebezpiecznie, bardziej ekscytujaco:):)
Kolejnym etapem bylo przejscie przez lodowiec..byl tak wielki, ze poczatkowo sama swiadomosc chodzenia po nieznanym przyprawiala o motylki w brzuchu, jednak w miare uplywu czasu stalo sie to normą. Mroz byl na tyle duzy, ze lod po jakim stapalismy byl tak gruby i twardy, ze nie bylo zadnej obawy. Wiele osob zadeje mi pytanie dlaczego wspinaczke zaczyna sie wlasnie w nocy.Otoz odpowiedz jest bardzo prosta. W przypadku Ladakh i takich wysokosci roznica temperatur pomiedzy noca a dniem jest bardzo duza. W nocy temperatura jest ujemna i lod badz snieg, po ktorym sie chodzi jest bezpieczny. W dzien slonce grzeje tak mocno, ze wszystko sie topi i przejscie prze lodowiec, badz nawet zejscie ze szczytu jest naprawde ryzykowne. W przypadku nocnej wspinaczki najtrudnjeiszą czesc trasy w górę pokonuje sie w nocy, kiedy to slonce nie doskwiera i lod jest bezpieczny, a schodzac ze szczytu okolo godziny 7-mej warunki sa rownie sprzyjajace:)
My wędrowalismy jednak dalej. Cale niebo zakrylo sie chmurami, a widocznosc byla naprawde niewielka. Na szczescie wystraczajaca na tyle, aby zobaczyc osobe przed soba..a to juz bardzo pomagalo:)Po przejsciu przez plaska czesc lodowca (okolo godziny 2:30 w nocy) dotarlismy do miejsca, gdzie przyszedl czas na wdzianie gorskiego ekwipunku. Do tej pory szlismy lekko pod gorę, czasem nieco stromiej, czasem niemal plasko, tak wiec przejscie do tego momentu mozliwe bylo w normalnych gorskich butach. Jednak od tego punku wzwyz konieczne juz byly raki. Nachylenie stoku bylo tak wielkie, ze bez rakow i czekanu byloby naprawde ciezko. Tym sposobem mala przerwa na lyk wody i zmiane obuwia:) Co ciekawe moje gorskie buty zapakowalismy w niebieski worek i liczac na pamiec zostawiislimy na lodowcu, tak aby nie nosic zbednego balastu na wysokosc ponad 6000m:) Zastanawialam sie tylko czy potem przy zejsciu uda sie nam je znalezc:) Ale udalo sie, wiec moje zniszczone, ale jakze ukochane, buty przezyly:).
Od tego momentu zaczelo sie prawdziwe podejscie. Bylo niesamowicie stromo,a caly stok pokryty byl sypkim sniegiem, pod ktorym zalegala groba warstwa lodu. Ojj jakze gibało na boki, raz w jedna strone, raz w druga. Zbawieniem w tym momencie byl czekan, dzieki ktoremu znacznie latwiej jest utrzymac pionowa pozycje:) Nie obeszlo sie jednak bez malej przygody. Po okolo pol godzinie podejscia Phil z usmiechem na twarzy zakomunikowal nam, ze jeden z jego rakow sie zepsul...haha..to zaczyna sie prawdziwa przygoda:) 5500 metrow, a my zastanawialismy sie jak naprawic uszkodzonego raka:) Proby i wielkie checi naprawy spoczely jednak na niczym. Para uszkodzonych rakow poszla do plecaka, a osobą poszkodowaną stal sie Temba, ktory uzyczyl swoich mniej doswiadczonemu Philowi:) Przyznam, ze z mojego punktu widzenia bylo to niezle wyzwanie dla Temby, gdyz bez czekanu, bez rakow wchodzil na szczyt. Tu jednak trzeba wziac pod uwage jego doswiadczenie. Jako sherpa juz dwukrotnie wspinal sie na Mont Everest, a juz nie wspomne o innych nizszych osmiotysiecznikach. W jego przypadku wejscie na Stok Kangri to spacerek, dlatego nawet brak rakow nie przeszkodzil mu w szybkim drałowaniu pod gore:)
Podejscie pod gore bylo naprawde wykanczajace. Nachylenie stoku bylo olbrzymie, ilosc sniegu czasem po uda, a my krok po kroku, oddech za oddechem dreptalismy pod gore. Czasem bylo naprawde ciezko. Poniewaz wspinalismy sie coraz wyzej, robilo sie coraz zimniej i czasem bylo czuc jak pod rekawicami dretwieja zmarzniete palce, jak mroz paralizuje reke i wbijanie czekana staje sie coraz trudniejsze. Wtedy trzeba bylo rozmasowac palce i isc dalej:) Wokolo panowala ciemnosc, widac bylo tylko czarne zarysy sasiednich szczytow i zbocze, ktore musielismy pokonac. Podchodzac coraz wyzej przed naszymi oczami pokazywaly sie zajawki kolejnych pasm gorskich, widok stawal sie coraz piekniejszy. Zarazem oddychanie stawalo sie coraz trudniejsze. Wyczuwalo sie znaczne oblizenie ilosci tlenu w powietrzu,ale nadal nie bylo problemow z braniem oddechow. To prawda chod stawal sie nieco wolniejszy, wysilek coraz wiekszy, ale co sie dziwic, bylismy prawie na 6000 metrow,a za nami mielismy 4 godziny nocnej wspinaczki...zmeczenie bylo wiec nierozlacznym elementem tej nocy:).
Okolo godziny 5-tej zaczelo sie nieco rozjasniac. Slonce bylo nadal hen za horyzontem, jednak pierwsze iskierki swiatelka pozwalaly obejrzec co dzieje sie wokol nas. Przecudowne Himalaje byly jak na wyciagniecie dloni. Mimo zmeczenia widoki zapieraly mi dech w piersiach. Phil wraz z Nurbu byli jakies 10 minut przed nami, ja z Temba kawaleczek dalej. Okolo 6-tej pojawily sie pierwsze promienie slonca. Nie ma jak wschod slonca na wysokosci 6000 metrow. Okoliczne szczyty zaczely lsnic w pierwszych promykach porannego slonca. Dopiero teraz przed naszymi oczami ukazaly sie wielkie osniezone szczyty. Gory ciagnely sie w kazdym kierunku przez kilkadziesiat kilometrow. To bylo niesamowite. Zapominalo sie o zmeczeniu, bo widok dodawal skrzydel. Tu przystanelismy, aby podziwiac niesamowite zjawisko, kiedy to przepiekna natura rodzi sie w blasku slonca:).
Po krotkim postoju zostalo nam juz jedynie pol godziny na szczyt. Chwilowo snieg zmienil sie w wysepke kamieni, gdzie zabawilismy sie w baletnice w rakach, a potem lodową nawierzchnią ostatnie 50 metrow w gore:). Ostatnie kroki, ostatnie przystanki na wyrownanie oddechu, ostatnie chwile slabosci i udalo sie!!! Okolo 6:30 stanelismy na szczycie Stok Kangri (6123 m npm). FRUWAŁAM..Udalo sie..spelnilo sie moje ostatnie marzenie. Stanelam na moim upragnionym szczycie w Ladakh (wierze jednak, ze nie ostatnim).
HUURRRAAA:). Widoki byly powalajace. Z jednej strony Indie, w dalszej perspektywie Pakistan i pasmo Karakorum. To prawda, ze tego poranka niebo nie bylo wysmienicie przejrzyste, jednak widoki nadal przyprawialy o szybsze bicie serca:). Wszyscy bylismy tak niesamowicie szczesliwi,ze nam sie udalo, ze po 6-ciu godzinach meczacej, nocnej wspinaczki stanelismy na szczycie!! Tych wrazen i emocji nie da sie opisac.. to mozna tylko przezyc:):)
Mimo iz zmeczneie bylo duże i ostatnie kroki byly naprawde meczace, po wejsciu na szczyt nie pamietalo sie o jakimkolwiek braku sil...Serce skakalo ze szczescia, motyle w brzuchu fruwaly we wszystkich kierunkach, a ja nie moglam uwierzyc gdzie stoje:). Rozpoczelismy oczywisice od krotkiego odpoczynku, potem przyszla pora na sesje zdjeciowa, a na koniec maly posilek:) Jakze niesamowity smak mial zwykly banan na takiej wysokosc:). ahhhh...tego smaku tez nie zapomne:).
Byla 7-ma rano, slonce wschodzilo coraz wyzej i robilo sie coraz cieplej. Troche wialo, ale nie bylo to w zaden sposob niedogodne. Jakie mielismy szczescie,ze pogoda dopisala. Ekipy, ktore wyszly dnia poprzedniego, zawrocily w polowie, badz doszly na szczyt przy widocznosci rownej zero i nawalnicy snieznej, niemal jak na Everescie. Nam sie jednak udalo:)
Byla ladna pogoda, wiec ku naszemu zaskoczeniu indyjski telefon dzialal. Moze to nieprofesjonalne, ale bylam tak szczesliwa, ze chcialam podzielic sie ta chwila z Manu, aby poczul, ze jest ze mna!! To miedzy innymi dla niego tam weszlam.Zawsze przed wyprawa powtarzal mi- "Kochanie wejdz na ten szczyt...ja tam nigdy nie wejde, ale jezeli ty tam bedziesz, ja bede razem z Toba i dzieki Tobie doswiadcze co to znaczy byc na 6000 metrow... bede czul, jakbym tam byl" kochany jest.... :) Nigdy wiec nie zapomne radosci w jego glosie, gdy powiedzialam "Kochanie, jestem na szczycie"...skakal ze szczescia razem ze mna i to bylo rownie piekne jak widoki wokolo:):)
Na szczycie nie zostalismy dlugo...trzeba bylo bowiem schodzic, gdyz slonce stawalo sie coraz mocniejsze, a jak wczesniej wspominalam to czynilo przejscie przez lodowiec znacznie niebezpieczniejszym. Ku naszemu zaskoczeniu dopiero teraz mozna bylo zweryfikowac jak strome było zbocze. Oczywiscie juz w nocy gdy podchodzilismy do gory, czuc bylo nachylenie, jednak dopiero teraz mozna bylo dostrzec to w stu procentach. Na potwierdzenie wystarczy dodac, ze podejscie zajelo nam 4 godziny,a zejscie tego samego odcinka pol godziny:) To chyba swiadczy o wszystkim:) Nie nazwalabym tego jednak zejsciem, a raczej zjazdem:). Bylo tak stromo,ze wystarczylo usiasc na pupie, a po chwili znalazloby sie na dole. Tak zrobil Temba, bez rakow, czekanu..po kilku minutach byl hen hen daleko. Phil z Nurba rowniez probowali zjazdow z wysokosci, jednak obecnosc rakow dodawala adrenaliny i w przypadku jakiegos nieodpowiedniego ruchu taki zjazd moglby skonczyc sie nieciekawie. Dlatego ja schodzilam sobie o wlasnych silach, bez anazowania mojeje wymrozonej pupy:):):):)
Po pol godzinie wszyscy znalezlismy sie na dole, tuz przy lodowcu. Buty odnalezione!!. Tutaj zrobilismy przystanek, lezac na sniegu, delektujac sie widokiem na szczyt, ktory wlasnie zdobylismy i zajadajac slodyczami i innymi rarytasami.
Niestety po jakis 20 minutach zaczal pruszyc snieg..a z czasem stawal sie coraz bardziej gesty.. Mielismy jednak szczescie, ze nie padal wczesniej:). Nie pozostalo nam jednak nic innego jak schodzic dalej. Dopiero teraz mozna bylo dostrzec piekne uroki samego lodowca. Wielka skorupa lodu na tak olbrzymim obszarze, do tego te osniezone szpiczaste szczyty dookola. Pieknie!! Dreptajac po lodowcu kilkakrotnie przechodzilismy przez miejsca, gdzie pod lodem slychac bylo rzeke, wielki strumien wody, wyplywajacy gdzies za kilka kilometrów spod lodowej czapy. W tym jednak miejscu byl iscie niebezpieczny. Chwila moment, zalamanie lodu, upadek i.....:(Nie bylo jednak problemow, Dreptalismy, pstrykalismy zdjecia, emocje byly tak wielkie, ze zmeczenie stalo sie tylko wspomnieniem:)
Wraz z Temba przegadalismy cala droge podczas zejscia... i nim sie spostrzeglismy o 10:15 doszlismy do bazy:) Tu czekala juz na nas pyszna masala chai i ciasteczka na przekaske. Ekscytacji nie bylo konca:) Przyszedl czas na kolejne wyglupy.. Wraz z Temba wpadlismy na zwariowany pomysl kapieli na 5000 metrow:) Nagrzalismy maly garnek wody i heja...nie ma jak mycie wlosow na takiej wysokosci, majac do dyspozycji menaszke wody.. haha..ale udalo sie:) Dwa szurniete ludki wykapane:) Generalnie nie polecam takich rytuałow, gdyz takie wyziebianie organizmu nie nalezy do najmadrzejszych, ale my bylismy juz po zdobyciu szczytu, wiec zaszalelismy:) Nie wspomne o tym,ze wszyscy dookola mieli niezly ubaw z dwojki wariatow:) Potem przyszedl czas na jazde na naszych znudzonych i leniwych osiolkach:) Balam sie,ze sie pode mna zalamia, ale jakims sposobem wytrzymaly:) Maly Temba mial wieksze szanse:).
Po niekonwencjonalnych wyczynach w Base Camp przyszedl czas na pyszny lunch. Zupka, trzy rodzaje gotowanych warzyw, a na koniec deserek w postaci swiezego mango..mniam mniam:)
Jak to po jedzeniu przystalo wiekszosc ulozyla sie do snu, ja jednak nie moglam zmruzyc oka. Nie bylam zmeczona, ani spiaca....ale tak chyba jest jak czlowiek jest szczesliwy:). Popralam wiec ciuchy, pospacerowalam po okolicy pstrykajac zdjecia, potem podyskutowalam z Temba, a na koniec wspolnie z chlopakami przygotowalam obiad. Nie dalo sie spac. Wypogodzilo sie i slonce grzalo tak mocno, ze lezac w namiocie mialo sie poczucie lezakowania w piekarniku. Nie pozostawalo nic innego jak leniuchowanie na swiezym powietrzu, tu jednak bylo juz zbyt chlodnawo. Poza tym szkoda bylo czasu na spanie..taki piekny dzien, tak cudowne miejsce, wiec sio z tym snem:):)
Popoludniu jednak wszyscy oddali sie drzemce wiec poszlam na spacer nieco dalej i bratalam sie z naszymi przyjaznymi osiolkami. Po powrocie czekal juz wysmienity obiadek. Tym razem uczta wszechczasow - makaron z paneer, bakłażany, warzywa z grzybami, zupa z puri, a na deser nagroda- swiezo upieczony placek marchewkowy. Az ciezko w to uwierzyc, ale chlopcy naprawde go upiekli...wysokosc 5000 metrow i taki wyczyn. Zreszta na zdjeciu najlepiej widac, ze byl prawdziwy.. a jaki w smaku!!! ahhh!!!:) to byla nasza nagroda za zdobycie szczytu:):) Po tym jednak przyszedl czas na kolejne glupoty:) Wkrecilam chlopakow w taniec.. rozpalilismy ognisko i jak szaleni zaczelismy tanczyc ladakhijskie tance wokolo ognia. Co ciekawe dolaczyli do nas inny mieszkancy base camp:) Az trudno uwierzyc, ze rozkrecilismy taka zabawe. Wlasciciel tea shop stwierdzil, ze takiej grupy jeszcze nie bylo...cala noc sie wspinali, a potem caly dzien wariowali i na koniec zrobili taka impreze na wysokosci 5000 metrow:) Oczywisice odebralismy to jako komplement:):)
Ku mojemu zaskoczeniu wieczorem spotkalam czworke Polakow z Warszawy, ktorzy wlasnie doszli do obozu. Nie bylo jednak zbyt wiele czasu na rozmowe, bo bylo poznawo, a poza tym przerazila mnie ich opinia na temat mojego polskiego. Stwierdzili,ze moj polski akcent jest dziwny i chyba bardzo dlugo juz mieszkam zagranica, badz nawet urodzilam sie poza Polska. Ratunku!!! Czyzby moj polski sie zmienial???:(:(
Wieczorem wspolna herbatka, pogaduchy i na koniec zasluzony sen. To byl niesamowity dzien!!

11.07.2009 (sb)
Base Camp (5000m)- Stok (3700m).
To juz niestety ostatni dzien naszej wyprawy. Bylo mi smutno,ze taka piekna historia sie konczy, niestety tak to juz bywa.. nawet dobre rzeczy muszą sie kiedys skonczyc:).
Pobudka o 6:30, sniadanko (porriage, pancake, omlette) i pakowanie:) Naszych wariacji nie bylo jednak konca. Mimo porannej godziny ciag dalszy tancow, spiewow i jazdy na osiolkach. Wraz z chlopakami zalapalismy niesamowity kontakt i wydawalo sie, ze znamy sie od wiekow, a przeciez poznalismy sie trzy dni wczesniej! To bylo swietne!
Tuz przed wyjsciem z obozu dotarla do nas historia trzyosobowej grupy, ktora tej nocy wyruszyla na szczyt. Okazalo sie, ze wraz z przewodnikiem dotarli do Advanced Base Camp i gdzies na tej wysokosci przewodnik dostal choroby wysokosciowej. Niemal zemdlal i nie mogl isc dalej. Co ciekawe uczestnicy grupy musieli przerwac wspinaczke i ewakuować przewodnika do bazy..to sie nazywa pech. Nie wiem czy udalo im sie wejsc nastepnego dnia, z innym przewodnikiem...nie mniej poraz kolejny uswiadomilam sobie, jakie szczescie mielimy trafiajac na dwoch "wariatów" z Nepalu:) Nurbu, Temba...dziekuje Wam. Bylo genialnie.
Okolo 7:30 opuściliśmy Base Camp i udalismy sie w droge do Stok, gdzie mial czekać na nas jeep ze Snow Field. Trzy godziny zejscia minely niesamowicie szybko. Wraz z Temba i Philem dyskutowalismy o kulturze Nepalu, wartosciach zachodu...rozmowa byla tak wciagajaca, ze nim sie spostrzeglismy dotarlismy do naszego ostatniego przystanku-wioski Stok. Poniewaz bylismy nieco wczesniej anizeli zakladal plan, nie pozostalo nam nic innego, jak delektowanie sie sloneczkiem, wcinanie ostatniego wyprawowego lunchu i mile pogaduchy. Po jakims czasie przyjechal po nas Sana i razem wyladowalismy w Leh. Dopiero teraz schodzily z nas emocje, wiec kazdy udal sie na zasluzony odpoczynek:)
Wieczorkiem w celu uczczenia wyprawy spotkalam sie wraz z Phil'em, jego przyjacielem Gharet'em i dwojka znajomych z Australii i Belgii w jednej z lehijskich restauracji. Dla mnie nieco zbyt komercyjnej, ale moze raz na jakis czas trzeba odmienic swoje zwyczaje:). Bylo miło i niesamowicie smiesznie!! Tak jak na swietowanie przystalo.
Uwienczeniem dnia krotka wizyta w Snow Field i maly poczestunek ciastem.. W koncu jest z czego sie cieszyc:):) Wrocilismy cali i zdrowi z bagazem niesamowitych doswiadczen!!
Marzenie o Stok Kangri spełnione:):):)